Column 3 Spiegelbeeld Magazine

Schaamte

Eeuwenlang stonden we als zondaars in het krijt bij God (wie is dat?) en konden we deze schuld afkopen met het inleveren van onze innerlijke en oorspronkelijke geest – met het vermogen van onze ziel zich openlijk met alles verbonden te voelen en te weten. Daarna moesten we ook ons materiële bezit weggeven aan de aardse vertegenwoordigers van deze godheid en schonken we het geld waarmee de RK Kerk de grootste en rijkste multinational op Aarde werd. Met dat geld werden weelderige godshuizen gebouwd en miljoenen soldaten betaald om te vechten tegen de ongelovigen, terwijl door de Kerk in al haar geschriften de profeet Jezus werd afgeschilderd als een eenvoudige arme sloeber. Jawel, deze figuur predikte liefde, maar dat kon niet gezegd worden van de samenstellers van de geschriften over Jezus die vanaf de vierde eeuw na Christus werden uitgebracht. Liefde en het beleven van spiritualiteit werden gekoppeld aan armoede.

Wellicht hebben we ons nu bevrijd van deze kerkelijke schuld, maar ja: tegenwoordig hebben we allemaal schulden bij de banken. Schiet lekker op zo.
Er wordt nu zelfs een nieuwe schuld in 'het nieuws' gebracht: klimaatschuld. Wij zijn schuldig aan de klimaatverandering, en dat kunnen we afkopen. Bij schuld hoort schaamte. “Met een kleine 20 procent van de stemmen is '-schaamte' door de leden van het Genootschap Onze Taal gekozen tot het Onze Taal-woord van het jaar 2019,” zo maakte aan het eind van 2019 directeur Vibeke Roeper van dit genootschap bekend in De Taalstaat op NPO Radio 1. Vliegschaamte, bezorgschaamte en vleesschaamte waren enkele van de nieuwe woorden in 2019. Gelukkig zijn er manieren om je van die schaamte te bevrijden:
“Gij zult niet meer vrij kunnen vliegen, varen of (auto)rijden, tenzij u hier extra voor betaalt, nieuwe technologie aanschaft en uw rechten inlevert om anoniem of ongezien te reizen.”
Wat hebben deze maatregelen met het klimaat te maken? Krijgen we hiermee echt een 'schonere' planeet? Is hiermee de biodiversiteit op Aarde gediend?

Wacht even. Wat doe ik in dit verhaal? Is dit wel mijn script?
Ik heb geen zin in dit scenario. Ik wil nieuwe updates ontvangen en delen; mijn zelf verkozen updates wel te verstaan. Ik wil leven in een wereld van vergeving en dankbaarheid. Van verbinding en liefdevol samenzijn in gepassioneerde vrijheid.
We hebben de eerste zeven jaar na 21-12-2012 overleefd, de zeven jaren na de einddatum van de Lange Telling kalender van de Maya's, een periode waarin alle DNA op Aarde ongekend nieuwe info heeft toegevoegd gekregen via haar lokale ster: onze zon. Het strijdplan hierachter is heel helder: we kunnen en moeten nu ons eigen programma gaan schrijven binnen de virtuele wereld waarin we als mens leven. Tenminste als we willen voorkomen dat de Matrix ons DNA (ons computerprogramma) naar zijn eigen inzicht gaat reproduceren.

Ik heb er wel zin in mijn eigen verhaal te scheppen binnen de Matrix. Wel, wat kan ik anders doen, nu ik toch op Aarde ben, op deze planeet van vrije keuzen? Laat mij dan maar het vuur zijn dat gevoed wordt door emoties, doch immer brandend wordt gehouden door de verlangens van mijn vrije en liefdevolle geest. Laat mij onbevreesd zijn. Knipoog. Zoentje. Ineengevouwen handen.